Róże

Róże to jedne z tych kwiatów, z których bardzo często tworzy się bukiety. W kwiaciarniach dostępne są dzisiaj różne kolory tych kwiatów, a każdy z nich ma swoje osobne znaczenie. Czerwona róża jest symbolem miłości. Bukiety z tego koloru róż okazują się kapitalnym prezentem na takie okazje jak na przykład rocznica ślubu, bądź też walentynki. Mimo, iż żółty kolor kojarzy się większości z zazdrością, róże w tym kolorze są symbolem radości, przyjaźni oraz ciepła. Takie różne wręcza się więc osobom, które są nam bliskie, jednak nie darzymy ich uczuciem miłości. Białe róże są symbolem szacunku, pokoju i honoru. Symbolizują również czystość, przez co bardzo często stworzy się z nich  ślubne bukiety. Ciekawym kolorem róż jest pomarańczowy. Róże w tym kolorze wyrażają pożądanie oraz fascynacje, przez co idealnie sprawdzą się w bukiecie, który chcemy podarować komuś, kto przewrócił nasz świat do góry nogami. W kwiaciarniach dostępne są również róże różowe, z których tworzy się bukiety dla kobiet. Wyrażają bowiem elegancję, kobiecość oraz wytworność.

Floks

Floksy, zwane też płomykami w praktyce ogrodniczej dzieli się na dwie grupy: floksy wysokie i floksy niskie. Te pierwsze wyrastają do wysokości 40-140 cm, kwitną od czerwca do września, mają zastosowanie na rabaty jednorodne, grupy, szpalery oraz na kwiat cięty. Floksy niskie mogą mieć zastosowanie jako rośliny kobiercowe, na stanowisku słonecznym i w półcieniu, na rabatach i w ogródkach skalnych. Wysokość do 20 cm. Kwitną w kwietniu – maju lub maju -czerwcu. Floksy rozmnażane są przez podział i sadzonki. Dokonując podziału, odrzuca się środkowe, zdrewniałe części kęp. Sadzonki tnie się ze zdrowych roślin 2-3-letnich, przy czym długość sadzonki nie powinna przekraczać 8-10 cm. Można je też rozmnażać z sadzonek korzeniowych. Floksy wymagają gleby żyznej. Im gleba żyźniejsza, tym okazalszy jest wzrost i kwitnienie, i większa odporność na choroby. Dla wywołania obfitszego kwitnienia zaleca się uszczykiwanie pędów przed pojawieniem się pierwszych pąków kwiatowych i wycinanie przekwitłych części łodyg – przedłuży to okres kwitnienia. W dobrej, żyznej ziemi, przy corocznym zasilaniu, floksy mogą rosnąć 10-15 lat.

Fiołek wonny

Fiołek wonny jest znaną rośliną rozłogową o wysokości 5-10 cm. Ozdobny w ciągu całego roku dzięki swym sercowato-zaokrąglonym, przez całą zimę zielonym liściom. Kwitnie fioletowo od marca do maja. Często powtarza kwitnienie jesienią. Praktycznie fiołki można sadzić wszędzie, z wyjątkiem gleb wybitnie piaszczystych i zupełnie suchych, najlepiej jednak rosną i kwitną na glebie próchnicznej i niezbyt suchej. Najłatwiej jest rozmnażać fiołki przez oddzielenie młodych roślin wyrastających na długich rozłogach. Najodpowiedniejszą porą do tej czynności jest czerwiec, gdy rośliny przekwitną. Oddzielone rośliny zaleca się posadzić najpierw na rozsadniku i starannie podlewać, a po 4 tygodniach, gdy się ukorzenią, przesadzić na miejsce przeznaczenia. Można też dzielić rośliny przed kwitnieniem lub w sierpniu. Sadzi się w rozstawie 15 x 1 5 cm lub 20 x 20 cm. Znane są odmiany o kwiatach pełnych, czerwonych i białych oraz o kwiatach dużych, np. odmiana Triumph.

Mieczyk

Mieczyk ogrodowy jest rośliną o wysokości 50-150 cm, uprawianą głównie na kwiat cięty. Składa się z części podziemnej, trwałej, którą należy przechowywać w pomieszczeniu o temperaturze +5°C, łodygi pojedynczej, sztywnej, u nasady zgrubiałej, liści lancetowatych. Spomiędzy liści wyrasta zwykle spłaszczony kłos kwiatowy. Kwiaty mają kształt wygiętych kielichów, o średnicy do 20 cm, jednostronnie rozmieszczonych na szczytowej części łodygi. Czas kwitnienia jest ściśle uzależniony od czasu wysadzenia – od lipca do września. Barwy kwiatów są urozmaicone – od białej, poprzez różową, czerwoną do ciemnolila, czasem pstre i centkowane. Mieczyk rozmnaża się z bulwy, którą jest corocznie odtwarzana, zgrubiała część pędu, w której roślina gromadzi substancje pokarmowe. W naszych warunkach bulwa nie może zimować w gruncie i musi być wykopywana po zakończeniu wegetacji. Pod koniec okresu wegetacyjnego bulwy osiągają charakterystyczny dla danej odmiany kształt, wielkość i zabarwienie. Oprócz bulw zastępczych tworzą się bulwy przybyszowe, które po odłączeniu od rośliny macierzystej wysadza się w marcu, w odstępach co 5 cm, do chłodnego inspektu, gdzie pozostają do późnej jesieni. Większe bulwy przybyszowe wysadza się na miejsca stałe, najczęściej na zagony, w drugiej połowie kwietnia lub na początku maja, zachowując odległości między rzędami około 25 cm. W rzędach, w zależności od wielkości bulw, stosuje się odstępy – 10-12 cm, w przypadku bulw małych – 3-4 cm. Głębokość wysadzania powinna się równać w przybliżeniu trzykrotnej wysokości bulwy.

Odmiany lilii

Lilia królewska ma szerokojajowate, czerwonobrązowe cebule z łuskami zachodzącymi na siebie dachówkowato. Pędy kwiatostanowe nie są ulistnione na całej długości kilkanaście początkowych centymetrów pędu jest bezlistnych. Liście są bardzo wąskie, siedzące, im bliżej wierzchołka pędu tym mniejsze. Kwiaty duże, mocno pachnące, wewnątrz białe, na zewnątrz różowo paskowane, od 2 do 20 na pędzie, rozmieszczone w górnej części pędu po 2 lub 4 naprzeciw siebie. Kwitnie w lipcu. Rozmnaża się ją z cebulek przybyszowych i z siewu. Siewki kwitną po 2-3 latach uprawy. Cebulki wysadza się w rozstawie 30 x 40 cm. Lilia złotogłów ma cebule żółtawe, małe, spiczasto-jajowate. Wyrasta do wysokości 50-100 cm. Liście ma wydłużone, długości 2-5 cm, w okółkach. Kwiaty zebrane po 5-20 w szczytowych gronach, osadzone na poziomo odstających szypułkach, płatki zwisające, grube, podwinięte, czerwone z brudnoróżowym odcieniem z ciemniejszymi plamkami. Kwitnie w końcu czerwca i w lipcu. Rozmnaża się z nasion lub łusek. Lilia tygrysia ma duże, twarde, kuliste, białe cebule średniej wielkości. Wyrasta do 60-150 cm. Łodygi ma czerwonobrązowe, owłosione pajęczynowato. Liście ułożone ma skręciolegle, ciemnozielone, równowąskie. Kwiaty zebrane po 4-15 w zwisające kwiatostany, średnicy 12-15 cm, ze spiczastymi, silnie podwiniętymi płatkami o barwie pomarańczowoczerwonej z ciemnobrązowymi plamkami. Kwitnie w lipcu – sierpniu. W kątach liści występują cebule przybyszowe, które wykorzystuje się do rozmnażania tych lilii.

Rozchodnik

Rozchodnik, podobnie jak rojnik, stosuje się w ogródkach skalnych, skarpach i murkach kwiatowych, na brzegach rabat. Rozchodniki dobrze rosną w każdej glebie, najlepiej lubią jednak ziemię próchniczną, przepuszczalną, piaszczysto-gliniastą. Wymagają stanowiska słonecznego. Mają łodygi płożące się lub wzniesione, liście naprzeciwległe lub skrętoległe, płaskie lub wałeczkowate, całobrzegie lub ząbkowane. Kwiaty drobne, białe, żółte lub czerwone, zebrane w niepełne baldachy. Kwitną w różnych porach – od wczesnej wiosny do jesieni. Rozmnaża się je przez podział, sadzonki lub siejąc wiosną. Przesadzać można o każdej porze roku przez cały okres wegetacji, najłatwiej jednak przyjmują się w kwietniu oraz w sierpniu i we wrześniu. Sadzonki uzyskane z pędów ukorzeniają się w suchym piasku lub w gruncie w ciągu kilkunastu dni. Znany u nas powszechnie, porastający piaszczyste łąki i wzgórza, rozchodnik ostry ma liście krótkie, walcowate, siedzące, kwiaty drobne, jasnożółte. Kwitnie w czerwcu i lipcu. Tworzy zwarte, dekoracyjne kobierce, zimotrwałe.

Rojnik

Rojnik, popularnie zwany „tłusta kurą”, a w tłumaczeniu z nazwy łacińskiej – wiecznie żywa roślina, należy do podstawowej grupy roślin skalnych. Jest to bylina o liściach skupionych w postaci rozetek, kwiatach białych, żółtych lub purpurowych, osadzonych po kilka na grubych pędach kwiatowych. Wysokość rośliny 3-5 cm, pędów kwiatowych – do 15 cm. Rojniki mają bardzo małe wymagania życiowe, przetrzymują długotrwałą suszę, udają się w glebie suchej, piaszczystej, przepuszczalnej, na stanowisku słonecznym. Rosną w szczelinach murów, na skałach. Rozmnaża się je z podziału lub z nasion. Rojniki stosuje się w ogrodach, na murkach, na brzegach zagonków kwiatowych. Są one uprawiane głównie dla zimotrwałych, ozdobnych rozet, które mają barwy od jasnozielonej, poprzez ciemnopurpurową, do ciemnobrązowej. Najczęściej spotykany w ogrodach i na skałach, w słonecznych sośninach, na brzegach wydm śródleśnych jest rojnik pospolity. Wytwarza rozetki średniej wielkości, o średnicy 3 cm, kuliste, zielone, na zewnątrz czerwonobrązowe. Kwitnie w lipcu i sierpniu, kwiaty żółte.

Dalia

Dalia ogrodowa, zwana też georginią, jest łatwą do uprawy, a jednocześnie bardzo efektowną rośliną. Niestety jej części podziemne, bulwiasto zgrubiałe, nie wytrzymują niskich temperatur i trzeba je na zimę wykopywać i przechowywać w suchym i chłodnym pomieszczeniu, chroniąc przed zmarznięciem. Pod względem budowy kwiatów dzieli się dalie na trzy podstawowe grupy: pomponowe, dekoracyjne i kaktusowe. Dalie pomponowe mają kwiaty średniej wielkości lub małe, kuliste, składające się z płatków lejkowato zwiniętych, ułożonych bardzo regularnie i raczej krótkich. Dalie dekoracyjne mają kwiaty ogromne, o średnicy nieraz ponad 20 cm, płatki wielkie, szerokie, zwykle faliste lub lekko zwinięte. Dalie kaktusowe mają kwiaty średnie lub duże składające się z płatków zwiniętych w wąskie rurki, na końcu zaostrzone. Kwiaty są różnej barwy – od białej poprzez żółtą, pomarańczową, w różnych odcieniach czerwieni i ciemnofioletowej, tylko nie ma niebieskich. Kwitną od lipca do późnej jesieni. Dalie najlepiej rosną na żyznych i dostatecznie wilgotnych glebach. Wymagają stanowisk słonecznych. Rozmnaża się je przez podział karp przed wysadzeniem w maju lub z sadzonek robionych w szklarni lub ciepłym inspekcie. Odległości pomiędzy roślinami, zależnie od odmiany, wynoszą 30-80 cm. Sadzi się je przy ogrodzeniach, w grupach lub pojedynczo. Dalie szybko więdną w wazonach – najdłużej trzymają się w wodzie dalie kaktusowe i pomponowe. Liczne odmiany, zależnie cd ich zastosowania, dzieli się na: niskie – o wysokości 30-60 cm, mające kwiaty pojedyncze – brzeżne, języczkowe, żółte, pomarańczowe i we wszystkich odcieniach czerwieni; niskie mieszańce – różniące się nieco wzrostem i barwami kwiatów; wysokie – o wysokości 80-1 50 cm. Są to dalie pełne, różniące się budową i wielkością koszyczków kwiatowych zgodnie z podanym wcześniej podziałem na: pomponowe, dekoracyjne i kaktusowe.

Piwonia

Piwonia, zwana peonią, jest rośliną uprawianą na kwiat cięty. Najlepiej wygląda w samodzielnych grupach. Są to byliny o korzeniach bulwiasto zgrubiałych albo krzewy. Wyrastają do wysokości 60-100 cm i silnie rozrastają się na boki. Peonia ma duże liście, głęboko powcinane i ogromne kwiaty często składające się z mnóstwa płatków. Kwiaty te są osadzone na sztywnych łodygach i dobrze nadają się do dekoracji wnętrz. Peonie rozmnaża się w końcu sierpnia, dzieląc ich części podziemne. W trakcie dzielenia roślin trzeba uważać, aby każda przygotowana do sadzenia część miała 2-3 zdrowe, mięsiste korzenie i 2-3 pączki. Sadzić należy tak, aby pączki znajdowały się nie głębiej niż 5-8 cm pod powierzchnią ziemi. Sadząc na kwiat cięty, przyjmuje się rozstaw 80 x 40 cm. Przy sadzeniu w grupach, do dekoracji ogrodu, stosuje się rozstaw 50 x 50 cm. Peonie najlepiej rosną i kwitną w miejscach otwartych i słonecznych. W lekkim półcieniu kwitną dłużej, ale mniej obficie. Wymagają gleb żyznych, próchnicznych, nieco kwaśnych, głęboko przekopanych i nawiezionych obornikiem lub kompostem. Na jednym miejscu mogą rosnąć 8-15 lat. Najczęściej uprawiane są odmiany peonii chińskiej, rośliny o wysokości od 60 do 100 cm. Jej kwiaty są pojedyncze, półpełne lub pełne (najczęściej uprawiane), barwy białej, różowej i czerwonej, rzadziej żółtej. Do bardziej efektownych odmian należą: Festiva Maxima – o kwiatach białych; Jeanne d’Arc – kremowych; Shirley Temple – i Solange – łososioworóżowych; Adolphe Rosseau – purpurowych.
Ogrody zimowe

Wielu z nas uwielbia przyrodę i chce mieć do niej stały dostęp, niestety ze względu na uwarunkowania klimatyczne nie mamy możliwości obcowania z nią przez cały rok. Dlatego też ogrody zimowe stanowią świetną alternatywę. Jeżeli mamy duży salon z widokiem na ogród do dobrym jego przedłużeniem może być aranżacja ogrodu zimowego, w takich przypadkach najlepiej jest wszystko tak zaprojektować aby drzwi i okna miały możliwość otwierania się na całą szerokość. Jeżeli chodzi o same okna to ich wybór powinien być podyktowany praktycznością oraz bezpieczeństwem, szyby powinny być z hartowanego szkła, zapobiegnie to ich pękaniu.

Rudbekia

Rudbekia jest byliną wysoką, o kwiatach dość dużych, pojedynczych bądź pełnych, żółtych. Liście skrętoległe, pojedyncze lub złożone, pędy przeważnie omszone. Rozmnaża się ją zwykle przez podział i z sadzonek ,,z piętką” oraz wysiewając wiosną nasiona. Wysokie odmiany sadzi się w odstępach co 60-80 cm, niskie co 35-40 cm. Rośnie dobrze w każdej glebie, byle nie za suchej. Lubi stanowisko słoneczne lub półcieniste. Wysokie odmiany wymagają podpór i przywiązania. Na rabaty bylinowe i na kwiat cięty sadzi się rudbekię błyskotliwą o wysokości 30-60 cm. Ma ona łodygę i liście mocno owłosione. Kwitnie sierpień – październik, wydając koszyczki kwiatowe o średnicy do 12 cm, wyrastające na długich łodygach. W koszyczku jest 1 2-20 kwiatów języczkowych żółtych, kwiaty rurkowe, ciemnobrunatne, tworzą środek koszyczka. W odróżnieniu od niej rudbekia naga ma łodygę nagą i nierozgałęzioną. Liście szorstkie, dolne pierzasto- dzielne, najwyższe jajowate, całobrzegie. Kwiaty języczkowe są ciemnożółte, rurkowe – czarnobrunatne, kuliste. Kwitnie lipiec – sierpień. Rozrasta się za pomocą rozłogów. Rozmnaża się ją przez podział lub z korzeniowych rozłogów. Osiąga wysokość od 60 do 250 cm. Odmienną barwę kwiatów, purpurową jak sama nazwa wskazuje, ma rudbekia purpurowa – roślina o wysokości około 100 cm. Łodygę ma szorstką, ulistnioną, przeważnie nie rozgałęziającą się na górze. Liście również szorstkie, wydłużone, rozszerzające się w środku, nieco jajowate. Rozmnaża się ją przez podział, ale łatwiej ją uzyskać z nasion.